HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

De gelukkige huismus

‘Als je dood bent, hoef je goddank nooit meer op reis,’ luidt de lijfspreuk van schrijver Maarten ’t Hart. Het mag duidelijk zijn dat de man een hartgrondige hekel aan reizen heeft, waarover hij bijzonder geestig verslag doet in zijn boek ‘Dienstreizen van een thuisblijver’.
Zo kras als ’t Hart zou ik het niet willen zeggen, maar reizen doe ik ook niet graag meer. De globetrotter die ik ooit was, is een heuse huismus geworden. En dat vertaalt zich ook in mijn foto’s.

De gelukkige huismus
Huismus bij huis Fotograaf: Noortje Russel
Delen

IJslands vuur

Als jonge blom reisde ik met veel bravoure naar verre landen en exotische oorden. Drie maanden met een rugzak door Nieuw-Zeeland trekken, vanuit een suffe badplaats aan de Rode Zee besluiten de bus naar Caïro te nemen en lang voor het zo immens populair werd, voor twee weken op de bonnefooi naar IJsland. Dat kon toen nog… daar op de bonnefooi heen gaan. Mijn IJslandse paard Fengur frà Vididalur had me nieuwsgierig gemaakt naar het land van zijn ouders, het land van ijs en vuur. Hoe geweldig moest het zijn om door het ruige IJslandse landschap trekken en de paarden daar in de vrije natuur zien… En dat was het ook. Toen ik op de kaarten naar huis schreef dat ik verliefd was geworden op een IJslander, dacht iedereen dat ik het over een paard had.
Een huismus was het in ieder geval niet…

Hollands vuur in mijn ‘achtertuin’. Fotograaf: Noortje Russel

Op safari

De IJslander in kwestie was een knappe Viking met wie ik een relatie kreeg die bijna drie jaar zou duren. Drie jaar waarin we reisden tussen IJsland, Nederland en… Zuid-Afrika, waar hij de helft van het jaar woonde en werkte als reisgids. En zo ‘woonde’ ik ook maandenlang in Kaapstad en reisde met mijn privégids door het prachtige Zuid-Afrika en Namibië. Natuurlijk maakte ik veel foto’s tijdens de trektochten en safari’s, maar dat waren toch vooral plaatjes in de categorie ‘op goed geluk’, zonder al teveel kennis van zaken wat de instellingen op de camera betrof, en met ook nog niet al teveel aandacht voor compositie en sfeer. Ik moest eerst een huismus worden om te leren fotograferen, en vooral ook om – anders – te leren kijken.

Op mini-safari in eigen tuin, altijd weer verrassend wat ik aan beestjes tegenkom. Fotograaf: Noortje Russel

Mígreni

Het reizen werd in de loop der jaren wel steeds lastiger door mijn migraine. De aanvallen waar ik al vanaf ongeveer mijn twintigste aan leed, werden almaar zwaarder en dienden zich steeds vaker aan. Ik herinner me van bijvoorbeeld de maanden in Nieuw-Zeeland maar een enkele keer dat ik in een backpackers lag te creperen, terwijl ik in Zuid-Afrika regelmatig doodziek achterbleef in het appartement in Kaapstad en ook IJsland gekenmerkt werd door terugkerende aanvallen. Tijdens een tweede bezoek aan IJsland maakte ik na een eerder mislukte poging kennis met mijn ‘schoonmoeder’, en sprak de veelzeggende net geleerde IJslandse woorden: Í dag ég hef ekki mígreni; vandaag heb ik geen migraine. De toon was gezet.

Angry bird… daar word ik vrolijk van! Fotograaf: Noortje Russel

Krasse knarren

De relatie met de IJslander ging over, maar ‘mijn IJslander’ heb ik nog steeds. Het veulentje dat ik als student kocht, is inmiddels een nagenoeg tandeloze, maar toch nog krasse knar van 30. Ikzelf ben er ook niet jonger op geworden en hoewel ik al mijn tanden nog heb en me op goede dagen ook echt goed voel, heeft de migraine mij inmiddels al heel lang stevig in de tang. Meerdere keren per maand heb ik dagenlange aanvallen van ondraaglijke pijn en urenlang braken. Ik was al vele malen medicijnverslaafd en ik volgde – tevergeefs – alle therapieën die er zijn, regulier en alternatief… ‘Als ik dood ben, heb ik goddank nooit meer migraine,’ zou mijn lijfspreuk kunnen zijn. Vrolijk verhaal niet? Maar hou nog even vol, het wordt heus een stuk gezelliger zo.

Mijn IJslander Fengur met zijn eveneens krasse knarvriendje Kongur in februari 2012 Fotograaf: Noortje Russel

Honkvast

Omdat er niemand is die mij van tevoren de data van de migraineaanvallen doorgeeft, weet ik nooit wanneer ik weer de pineut ben. Daarom ben ik maar zeer honkvast geworden, zodat ik in ieder geval altijd in de buurt van mijn eigen huis en bed ben. Fotografieonderwerpen beperken zich dan ook al heel lang voornamelijk tot de natuurgebieden vlakbij mij in de buurt en regelmatig kom ik zelfs niet verder dan mijn achtertuin. Daar maakte ik ook alle foto’s die bij deze column staan. Maar of dat ‘verplichte’ bij huis blijven nu zo erg is…? Nee, zeer zeker niet, want het heeft juist ook voor een vorm van verruiming gezorgd. Zoals leren zien hoeveel moois er is, pal voor (of onder) mijn neus.

Anders leren kijken en zelfs de schoonheid van een dode langpootmug zien… Fotograaf: Noortje Russel

Oost west…

Er wordt wat afgereisd en gefotografeerd. Hoe verder, hoe beter en hoe exotischer, hoe meer bijzonder, zo lijkt het wel. Op de fotosites wordt elkaar daar soms ook flink de loef mee afgestoken zodat iedereen denkt ‘dat wil ik ook’. En natuurlijk wil je dat ook (ík ook!) maar staar je er niet blind op. Die reizen zijn geweldig, maar zeker niet ‘waar het om gaat’ in de fotografie. Behalve dat het niet voor iedereen is weggelegd om verre fotoreizen te maken, zijn ze ook echt geen must voor bijzondere foto’s. Een fotograaf onderscheidt zich niet door de exotische onderwerpen, maar door zijn eigen stijl en vermogen om te raken. En dat kan met een spectaculair IJslands vergezicht of een luipaard in een boom, maar dat kan net zo goed met een sfeervolle foto van een vogel in je tuin of met een bijzondere kijk op iets heel gewoons. En waar kun je nu niet beter leren fotograferen dan daar waar je het snelst bent, het vaakst heen kunt gaan (onder verschillende omstandigheden) en waar je uiteindelijk waarschijnlijk ook het gelukkigst van wordt?

Marijn Heuts omschreef het perfect met de titel van zijn laatste stuk: Vier je beperkingen. En dat doe ik ook. Juist doordat ik niet weg kan of durf, heb ik geleerd heel goed te kijken naar al het ‘gewone’ dichtbij huis. En heb ik geleerd dat het gewone eigenlijk heel bijzonder is. Op goede dagen geniet ik dan ook intens van de vogels in mijn tuin, de paarden in de wei, en vooral ook van al die kleine, grootse schoonheden die door de macrolens pas echt goed tot hun recht komen. Daarvan kunnen genieten en dat delen met anderen maakt mij, ondanks alle beperkingen, een zeer gelukkige huismus.

Deel dit artikel


22
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Jan-Albert Haverkamp op 18 februari 2017 om 09:04

    W
    ij
    z
    e

    W
    oo
    r
    d
    e
    n
    Noortje!
    Prachtige foto’s en een mooi geschreven persoonlijk verhaal. Zeer knap hoe je met je ziekte omgaat en ik hoop op toenemende verlichting in toekomst voor je.

    Groeten Jan-Albert

    1. D
      a
      n
      k je Jan-Albert voor je leuke reactie en mooie compliment… en natuurlijk die wens…!!

  2. Wat een indrukwekkende column… Een column waar veel mensen iets positiefs uit kunnen halen, want ondanks de fysieke ellende die je soms door moet maken, blijft de algehele toon voor mij zeer positief… En dan ook nog eens ondersteund met prachtige foto’s…

    Gr.,
    Arnold

    1. Dank voor deze sympathieke reactie Arnold, dat is echt heel fijn om te horen!

  3. Door mdebeer op 17 februari 2017 om 12:46

    Wat een mooi verhaal Noortje! Niet de migraine natuurlijk! Wat een bikkel ben je! Zo veel respect! Je bent echt een kanjer en inspirerend mens. En ik ben het er zo mee eens wat je schrijft. En ook heel herkenbaar. Ik ben ook een zeer gelukkig huismus die intens van de kleine dingen geniet. Ik vier ook mijn beperkingen die ik heb doordat ik vrij chronisch een zeer laag energie niveau heb (en dat heb ik geloof ik veel liever dan migraine!). En kan intens en vol verwondering genieten ook van de kleine dingen. En ben ook zeer blij dat ik de schoonheid van dat alles wat zich recht onder onze neus bevindt kan zien en ervaren. En prijs mezelf daarmee ook erg gelukkig. Ik heb raar maar waar inmiddels eigenlijk niet eens de behoefte meer om ver weg te gaan. Ik ben heel tevreden met alles dat er al is en dat is fijn:-) Tis allemaal maar net hoe je het bekijkt:-) En wederom prachtige foto’s met jouw heerlijke eigen stijl die ik zo gaaf vind! Ik hoop dat je nog veel op safari in eigen tuin mag!:-)

    1. Wat een hartverwarmende reactie Meeke, dank voor je lieve woorden en mooie compliment, dat doet echt goed! En wat fijn om te horen dat je je er zo in herkent en ook zo geniet van al wat je wel kunt en om je heen hebt. Er is gelukkig ook zoveel om van te genieten…

  4. Door Marijn Heuts op 17 februari 2017 om 12:21

    Wat een openhartig verhaal. Mooi, met een goed verpakte boodschap. Zelf ‘gebruik’ ik de verre reis meestal als een break van de fotografie dichtbij huis, zodat ik na terugkomst weer frisse zin, kijk en ideetjes heb om er vol tegenaan te gaan.

    1. Dank je Marijn! En ja, verandering van spijs doet eten…

  5. Prachtige persoonlijk verhaal. Dank voor je mooie bijdrage!

    1. Met een beetje hulp… jij ook bedankt 🙂

  6. Heftig verhaal Noortje. Ik ben het helemaal met je eens dat je niet naar verre oorden hoeft om prachtige foto’s te maken. Ik reis al zo 30 jaar door de wereld voor me werk dus als ik tijd heb om te fotograferen doe ik dat ook zo dicht mogelijk bij huis. Gelukkig is er veel te beleven rondom Zwolle. Zelfs voor een zeearend hoef ik niet ver te rijden, die vliegen gewoon langs de IJssel. Voordeel hiervan is dat (net al Bert al zei) dat je de gebieden erg goed leert kennen en je beter weet wanneer je waar moet zijn. Mooi verhaal dus en ik kijk weer uit naar de volgende!

    1. Ja, als je al zoveel moet reizen voor je werk, kan ik me ook goed voorstellen dat het heerlijk is om dicht bij huis te fotograferen, daar de rust en schoonheid te zoeken. En dat kun jij overduidelijk heel goed in ‘jouw gebied’. Dank voor je mooie reactie Erik!

  7. Prachtige foto’s en een al even mooie column, Noortje. Ik heb je nooit ontmoet en toch beschouw ik je als een waardevol mens. Zelfs digitaal ervaar ik je aanwezigheid en verrijk je mijn leven met je verhalen en foto’s. Ik heb hier weer van genoten en er een wijze les uit getrokken. Hartelijke groet, Willy

    1. Tjonge Willy, daar word ik wel even stil van hoor. Wat een ontzettend sympathieke reactie. Dank dat je dat wilde delen, want zo geef je me nog meer het gevoel dat al die ellende toch ook iets heel goeds heeft gebracht…

  8. Ik word gelukkig niet geteisterd door migraine, maar ik ben er wel van overtuigd dat het voor je creativiteit en diepgang het beste werkt als je een gebied goed kent en daardoor ook beter leert kijken waardoor het toch lukt om weer met andere foto’s thuis te komen. Dit lukt het beste in je eigen omgeving, ik weet bijvoorbeeld nu al tot op de vierkante meter waar over een tijdje oranjetipjes te vinden zijn. Ik snap eerlijk gezegd ook niet goed waarom veel mensen alle bekende plekken afreizen om daar exact dezelfde foto’s als al die anderen te maken. Men vergeet daarbij dat de originele foto die iedereen naar die plek toetrekt vaak door een fotograaf met veel geduld, kennis van de locatie en onder ideale omstandigheden is gemaakt.
    Waarschijnlijk is het een vorm van luiheid en gebrek aan creativiteit, die dit “ik ook” syndroom in stand houd. Ga vooral zo door en blijf ons verrassen met je prachtige foto’s!

    1. Wat een mooie reactie Bert… en ik ben het helemaal met je eens. Toch snap ik dat ‘ik ook’-syndroom best wel, en heb ik er zelf ook weleens last van. Als je steeds prachtige foto’s ziet van bijvoorbeeld het Hallerbos (ik ben er nog nooit geweest) kan het verlangen ontstaan daar ook eens heen te willen gaan (ook zonder camera lijkt het me al geweldig) maar dan natuurlijk het liefst daar ook zo’n mooie foto te maken. En soms helpt het om eerst te proberen ‘kopiëren’ om daarna je eigen weg in te kunnen slaan en een eigen kijk op of stijl van fotograferen te vinden. Die heb je natuurlijk nog niet als je net begint…

      1. Ik voel me gelukkig ook nog steeds een beginner 🙂 Ben nog steeds aan het leren om het ultieme plaatje te maken.

        1. Hoe meer je leert, hoe moeilijker dat wordt… 🙂

  9. Prachtig positief verhaal Noortje! Heb het maar even gedeeld op Facebook.

    1. Wat leuk Monique, dank je!

  10. Door Bianca Vermeer-Nieuwkerk op 17 februari 2017 om 06:53

    Hoi Noortje! Ik las je stuk en dacht “dat ben ik!”. Gelukkig komen de migraineaanvallen bij mij niet zo vaak voor als bij jouw, maar ik heb ook andere redenen waardoor ik niet veel van huis kan. En ja, als vanzelf wordt macro in je achtertuin dan de grootste noemer. Ik vind je foto’s erg mooi en moet vanaf nu ook maar eens de beperking gaan vieren. Al blijven de verre reizen lonken… Groetjes Bianca.

    1. Ach ja, een beetje dromen kan geen kwaad natuurlijk, dat doe ik ook… en ooit zijn we misschien wel eens migrainevrij (ik houd hoop op na de overgang). Maar met ooit en misschien schiet je niks op. Je moet nu genieten van wat je allemaal wel kunt. En dan bedoel ik niet alleen met de camera 🙂 Dank voor je fijne reactie Bianca! (We zijn trouwens ook al bevoorrecht dat we een achtertuin hebben!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *