HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Natuurfotografie; samen of alleen?

Toegegeven, ik ben geen echt groepsmens. Ik vind samenscholingen van meer dan drie al te druk worden. Althans voor langer dan een dagdeel. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mensen. En ik doe vaak samen dingen met ze. Maar samen fotograferen, ik blijf het een lastig ding vinden.

Natuurfotografie; samen of alleen?
1 is alleen, 2 een duo, 3 is een groep.
Delen

De natuur is van ons allemaal

Nederland is één van de dichtst bewoonde landen van de wereld. En voor sommigen went dat. Ze groeien er mee op, of ze leggen zich erbij neer. Maar één van de symptomen van een dicht bevolkt land is, de behoefte om daaraan te ontsnappen. De populariteit van onze natuurgebieden groeit hard. Het aantal wandelroutes en fietsroutes vormt intussen ook het dichtste netwerk van de wereld. Maar echt helemaal ontsnappen aan de hectiek van de verstedelijking, dat wordt steeds moeilijker. Voor de Nordic Walker, de ATB-er, de ruiter, hondenuitlater, of ander type recratiemens zal het een verademing zijn, al die thematisch aangelegde ontspangebiedjes. Maar de natuurfotograaf is een heel ander soort recreatiemens. Toch?

Samen of alleen?

Ik moest er van de week weer aan denken toen ik de filemeldingen hoorde voor de Keukenhof. Ik weet dat velen genieten van die kleurrijke bloemenpracht, maar ik moet er zelf niet aan denken om in die dampende rij auto’s te staan voor een stukje ‘aangelegde natuur’. Voor mij – ik excuseer mij oprecht als ik mensen hiermee beledig – zijn het kitscherig aangelegde bloemperkjes.

Een met je omgeving. Wie maakt je wat.
Een met je omgeving. Wie maakt je wat.

Ik sta dan liever in de Flevopolders, hectares vol met dezelfde blommekes, zonder files of busladingen toeristen. Gewoon in mijn eentje, in alle rust zonder die mensenmeute om mij heen (en in mijn zoeker). Datzelfde gevoel heb ik ook bij de files op de wildbaan. Ik kan de beleving van een burlend hert daar zelf moeilijk zien zonder de aanblik van de lokappels of de honderden mensen om mij heen. Mijn hoop op een uniek beeld vervliegt dan. Oprecht gezellig, maar op het moment van burlen hoor ik synchroon geklik en hebben we allemaal dezelfde plaat. Zowel ik, als de mensen om mij heen noemen zich natuurfotograaf, maar toch voel ik mij op die plek niet thuis. Voor mij is het niets meer dan mijn camera ergens op richten en een foto maken. Ik mis de passie, de beleving, de spanning, het concept. Ik mis de drive om in mijn eentje te worstelen om iets moois te maken. Het plaatje is voor mij niet voldoende, dan kan ik ook in een dierentuin fotograferen of in het Bayerische Wald. Het voelt té eenvoudig voor mij. Al doe ik dat ook op zijn tijd. Om te oefenen voor het echte werk.

Iedereen zijn eigen ding

Voordat ik nou weer iedereen over me heen krijg die vindt dat iedereen op zijn eigen manier van de natuur moet/mag/kan/zal/gaat/wil genieten, dan toch maar even een waterscheiding aan brengen. Links af gaan we lekker naar buiten, genieten van de natuur op onze vrije dag. We kletsen wat met voorbijgangers of met ons eigen gezelschap, maken zo af en toe een plaatje van iets moois dat we tegen komen, drinken een glas, doen een plas en alles blijft gewoon weer zoals het was. Niks mis mee. Oké, wie zijn er nu nog over?

Dringen geblazen voor een kevertje.
Dringen geblazen voor een kevertje.

Ik schat de fotografen die rechts af zijn geslagen. De creatieve fotograaf die een goeie natuurfoto wil maken. Een rake plaat wil schieten waar hij of zij blij mee is en vol trots op zijn of haar mediakanalen kan presenteren. Voor hen even een vraagje tussendoor; hoeveel schilders ken jij die samen zitten te kwasten aan hetzelfde schilderij, hoeveel schrijvers ken je die met z’n allen zitten te pennen? Of hoeveel koks ken je die aan hetzelfde gerechtje staan te friemelen. Ja natuurlijk, muzikanten spelen samen. Maar schrijven die hun muziek ook niet in hun eentje?

Wie verstoort nou wie?

Mijn stelling is dat je geen kunst kunt bedrijven in gezelschap. Los dan van dat koortje, of dat dansgroepje. Terug naar de fotograaf. Gezellig samen op pad. Bijvoorbeeld samen in een auto met je rijstzakje de polder in. Leuke dag gehad. Thuis gekomen niet één scherpe plaat en achteraf steeds net op de verkeerde plaats gestaan. Of je ligt net lekker bij je orchideetje met een foto-ideetje, vindt je maat het wel weer lang genoeg geweest. Of te koud, of te nat, of ander ongemak. En daar had jij nou net geen last van. Of je hebt eindelijk je vogel op de juiste plek, begint er een reisgenoot iets te vroeg te ontsluiten.

En niemand die zeurt dat het nat is.
En niemand die zeurt dat het nat is.

Ook leuk, krakende takken en hoestende vrienden. Nee, dan de collega’s die altijd en eeuwig ruzie hebben met hun materiaal. En het allerergste voor een kunstenaar is toch wel als iemand je steeds zit na te apen. Precies hetzelfde onderwerp in precies hetzelfde licht in exact hetzelfde standje. Nou ja, of net ernaast dan. Natuurlijk is alles al door iedereen gedaan. Maar wil je niet op dat ene moment in ieder geval het gevoel hebben dat jij iets unieks hebt beleefd en vastgelegd? Of is het samen delen je ultieme genot?

Doe het lekker op je eigen manier. Ben ik voor. Maar realiseer je dat je de verwondering, de verstilling, je inspiratie, je creativiteit, je gelukzaligheid en het succes niet uit een ander haalt, maar alleen uit jezelf. En aan een ander een beeld te danken hebben, is ook al niet echt bevredigend. Voor een echte fotokunstenaar.

Deel dit artikel


7
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Sportfotografen staan ook met zijn velen langs de lijn en toch is er altijd wel een fotograaf die eruit springt (Ras bv) dus het kan wel met een hele meute langs de lijn. HV bronst ga ik niet heen, heb ik wel gedaan maar het ziet er niet zo natuurlijk uit in die paarse hei. Voordeel is dat je ergens anders rond die tijd zo”n beetje alleen bent.
    Begrijp wel dat de schrijver Bijeneterworkshops geeft voor een aantal mensen dus dit stukje is wat tegenstrijdig maar ja de schoorsteen moet roken he.
    Ik denk dat je prima met zijn allen kan fotograferen maar ook alleen. Er zijn geen regels voor.

  2. Hallo Bart,

    ik ben het gedeeltelijk met je eens. Idd, als je alleen fotografeert en je bent creatief dan kan je unieke beelden schieten. Daarnaast kan je ook op en top genieten van de rust en de natuur om je heen. Ik denk dat elke fotograaf het nodig heeft om die momenten te pakken. Voor de rust en je creativiteit er op los te laten.

    Maar…..
    Samen sta je sterk! Zo ook in de fotografie vind ik. Ik fotografeer nu al jaren samen met een goede maat van mij. We proberen elke keer weer nieuwe onderwerpen te bedenken en deze uit te diepen. Het is zeer praktisch om dit samen te doen en niet alleen. Een project uitwerken is een enorme klus, tijdrovend, denkvermogen, etc… Als je dan samen bent neemt het tijd weg en ook denkvermogen. Fantastisch toch…

    Maar goed, alleen in de natuur zijn, genieten van Gods schepping, dat is het mooiste wat er is!
    gr. Nathan

  3. Door Leo op 5 juni 2015 om 23:48

    Ben het volledig met de schrijver van het stuk eens. Eens heb ik op een foto site een oproep geplaatst voor een fotomaatje ( natuurfotografie ) Daar kwam geen reactie op.( gelukkig denk in nu.) Ik begrijp nu ook beter waarom een natuur fotograaf liever alleen op pad gaat, en denk er ook zo over.liever alleen of samen met mijn vrouw die ook stapel gek op de natuur is. Zij observeert en ik fotografeer de natuur . Zo zijn we niet alleen binnen maar ook buiten ons huwelijk een eenheid.eind goed al goed.

  4. Door gerwil op 5 juni 2015 om 12:32

    superleuk geschreven stukje…idd de natuur in met je camera is niet alleen die foto..maar een stukje beleving en genieten en dat gaat heel fijn alleen of met een op elkaar ingespeelde collega of vriend met de zelfde intentie en wij zijn niet de kunstenaars dat is de natuur zelf en wij mogen ervan genieten en creatief vastleggen voor onszelf en anderen…..

  5. Door Nelleke Snijders op 5 juni 2015 om 11:34

    Verschillende mensen en verschillende voorkeuren. Het kost me veel tijd om me te kunnen concentreren met een ander of anderen erbij. Maar wat ben ik blij dat ik het met Michiel samen wel kan.
    Samen, maar toch alleen aan het fotograferen.
    Tegelijk opkijken bij een bijzonder geluid.
    Elkaar een kans gunnen.
    Naderhand genieten van de foto’s.
    Op die momenten heeft samen voor mij veel meerwaarde!

  6. Meestal ben ik niet zo van het reageren, maar ik kan het nu even niet laten. Natuurlijk besef ik (of hoop ik) dat je stuk met enige spot geschreven is.

    Vergeet echter niet dat als je beiden creatief fotografeert, je nooit met dezelfde foto’s thuis zal komen. Ik heb talloze malen in duo’s gefotografeerd en vrijwel nooit dezelfde foto geschoten.
    De creativiteit zit in het hebben van een eigen visie en kijk op de zaken. Dat is iets wat je nooit volledig zal delen. Je kan die visie en creativiteit wel uitstekend bij elkaar stimuleren en daarmee het beste in een ander naar boven halen.

    Fotografie is daarmee een uitstekend middel om met andere in contact te treden en te spreken in beelden in plaats van woorden.

    De manier waarop je samen fotografeert wordt naar mijn mening meer bepaald door je manier van leven dan door je manier van fotograferen. Andersom gezegd bepaald de manier waarop je tegen het leven aankijkt (en andermans leven), ook op welke manier en met welke houding je fotografeert.

    Ik denk dat je dan, als je jezelf goed kent en stil staat bij je eigen beweegredenen, pas echt aan creativiteit en persoonlijk inbreng in je foto’s toe komt. En dát bepaald of je een kunstenaar bent of niet..

  7. Door peter wijn op 5 juni 2015 om 09:28

    Interessante gedachten…
    voor mezelf, ik werk het best met zijn tweeën. De aanwezigheid van een ander stimuleert me om beter mijn best te doen mijn eigen ideeën te zoeken. En ja, soms maak je dan – licht geneerd – dezelfde nette registratiefoto, net als duizenden mensen voor je elders deden. Zouden er ook mensen zijn die de beste foto’s maken als ze in een groep van dertig rondlopen? Journalistieke fotografie…
    Het gaat er niet om dat je kunst in je eentje maakt (wat is kunst?) maar dat je je concentreert op het beeld dat je van je onderwerp wilt maken. Vandaar dat musici best zonder dirigent met een man (m/v) of tien samen iets moois kunnen maken. Ook als het niet vooraf gecomponeerd is. Concentratie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *