HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Wie het kleine niet eert….

Ik val mijn hele leven al op klein. Ik weet ook niet waardoor dat komt. In mijn ouderlijk huis was iedereen gemiddeld, ben zelf 1,84 m en heb ook geen minderwaardigheidscomplex. Maar klein is fijn. Op welk vlak dan ook. Alleen kleinburgerlijk trek ik niet, maar voor de rest kan het me niet ieniemienie genoeg zijn.

Wie het kleine niet eert….
Ook het kleine is het aanbidden waard. Fotograaf: Bart Stornebrink
Delen

Misschien komt het doordat ik van nature een pure mismatcher ben. Wat in is, is voor mij zo ‘out’ als maar mogelijk is. Meedoen met de meute, daar heb ik geen talent voor. Maar big is nu dus bioetifoel. Overal grote, dikke mensen, auto’s die steeds groter worden, de Big Mac wordt elke week bigger (de prijs wel elke week smaller) en onze ego’s hebben reusachtige proporties bereikt.

Tijdens het EK voetbal hadden de verslaggevers het telkens over de kleine landen. Daar werd natuurlijk het aantal inwoners mee bedoeld. Mag ik hopen. Want als daar een oordeel onder schuil gaat, dan gaat dat oordeel schandalig mis. Alle kleine landen hebben bewezen groots te zijn in hun beschaving en hun mentaliteit. De grote landen blonken vooral uit in grootse zelfoverschatting en hun volgelingen hadden vooral last van de grote waanzin.

Groot rund graast...
Groot rund graast tussen…
…bruine vuurvlinders. Fotograaf: Bart Stornebrink

Nog een big, bigger, huge gevalletje is natuurlijk de jaarlijkse uittocht naar de Afrikaanse savannes (het werd tijd voor een bruggetje). Daar gaan we met z’n allen de Big Five scoren. En ook hartstikke leuk is het om er eentje in de Nederlandse polders te verzinnen. Wie ze kent mag ze opsommen. Of uploaden. Hoe zou de ‘little five’ er eigenlijk uit gaan zien. Kunnen we een grote wedstrijd voor uitschrijven. Er is vast wel weer een groen forum te vinden dat zit te springen om kleinburgerlijk volksvermaak.

Paarden…
…poep. Fotograaf: Bart Stornebrink

Kijk, beesten fotograferen is natuurlijk veel makkelijker als ze een beetje in je kadertje passen. Bovendien zie je ze eerder. We gaan naar Alaska voor de eland, naar Oeganda voor de gorilla, naar India voor de tijger, naar Spitsbergen voor de ijsbeer en naar de Oostvaardersplassen voor de konik. Met grote verwachtingen in ons hart en vele millimeters in onze tas. En op al die plekken lopen we blind voorbij aan het kleine schoons dat de natuur ons ook daar beneden te bieden heeft. Of we zien het niet, of we hebben stramme botten. Bukken wordt steeds lastiger en ogen hebben een keer een bril nodig. Meestal kost het ons dus veel meer moeite om daar een fatsoenlijke plaat van te maken. Teveel techniek en teveel fysiek. Met je nieuwe 150-600 mm een olifant platen vanuit een comfortabele Jeep is tenslotte veel makkelijker dan met je 100 mm achter een sprinkhaan aan tijgeren. Dus fort met de geit, kilometers maken om je doelen te bereiken; kaarten vol met dikke dieren. Of schiet ik nou met een Canon op een mug?

In de kou voor dag en dauw…
...in de middag plat op je buik bij een zandloopkevertje
…in de middag plat op je buik bij een zandloopkevertje. Fotograaf: Bart Stornebrink

Wie het kleine niet eert, die heeft nog weinig geleerd. Puur gezien vanuit ecologisch perspectief (ligt heel dichtbij kikkerperspectief), begint alles tenslotte bij het kleine. Maar ook technisch gezien is het oefenen op kleine onderwerpen dé basis om je techniek goed onder de knie te krijgen. Dan leer je over scherpte en diepte. Dan leer je het scherpstelpunt goed te plaatsen, stabiel te werken, te kaderen, te timen, te stabiliseren en te experimenteren. Pas als je dat beheerst, dan ben je klaar voor het grote werk. Want behalve dat dan je onderwerp veel verder weg staat, ligt, zit, of holt, het blijft toch een technisch ding om het goed in beeld te brengen. Hoeveel fotografen komen niet teleurgesteld terug van hun dure verre reis, omdat het allemaal wat tegenvalt qua scherpte en belichting. Lekker thuis oefenen in je achtertuin! Of toch maar een keer de Big Five van Nederland (weet u ze al?), als je dan echt niks hebt met de natuur onder kniehoogte. Kun je tenminste nog een keer terug om het over te doen.

Sluit je ogen niet voor…
...het verborgen strandleven
…het verborgen strandleven. Fotograaf: Bart Stornebrink

Ik was onlangs met een (niet al te grote) cursist op pad om te gaan fotograferen ergens op de Veluwe. Je weet maar nooit wat je tegen komt op de Hollandse savanne; herten, zwijnen, vossen, dassen, allemaal lekker groot en lekker spannend. We kwamen uit op een akkertje dat bekend staat om zijn reeënpopulatie. Er bloeiden veel distels en koninginnekruid en het miegelde er van de vlinders. We hebben bijna de hele dag doorgebracht op nog geen honderd vierkante meter. Haar reactie was achteraf; ‘ik heb nog nooit zoveel leuke kleine beestje bij elkaar gezien’. Dat was het grote genieten voor twee kleine zielen. Een lange dag was omgevlogen.

Deel dit artikel


3
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Fantastisch geschreven column, mooi geïllustreerd en het geeft precies mijn motto weer: het kleine is eigenlijk heel groots!

  2. Het kleine heideblauwtje is een bruine vuurvlinder 😉

  3. heerlijke tegenhanger tegen de jagers op het grote wild… kijk ook om je heen en vooral in het klein. Daar gebeurt zóveel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *