Menu

Onderdeel van Pixfactory

En dan zijn wij respectloze natuurterroristen?

Het is net na zonsopkomst en langzaam komt het bos om mij heen tot leven. Alles straalt een serene rust uit. Het zachte ochtendlicht dringt langzaam tussen de takken door en ik hoor de eerste vogels voorzichtig zingen. Je voelt het vocht neerdalen en ik ril zachtjes van genot (en optrekkende kou). Zorgvuldig heb ik mij op mijn buik op het gekleurde herfstblad gesetteld.
Eerste proefshot voordat ‘Wodan’ er mee vandoor gaat. Fraai sereen beeld in een niet zo’n rustige omgeving. Fotograaf: Peter Le Fevre

Door de zoeker van de camera kijk ik naar een compositie van paddenstoelen, reflectie van herfstkleuren in een klein plasje water en zacht tegenlicht. Ik wacht heel geduldig en luister naar het steeds dichterbij komende gescharrel en dan ineens…. zie ik aan de rand van het plasje een egeltje met haar jong. Moeder kijkt voorzichtig om zich heen en aarzelt. Ik hou mij doodstil. Dan komen ze steeds dichterbij hopelijk om water te gaan drinken. Mijn geluk kan niet op, een mooie reflectie in de voorgrond en in de achtergrond een prachtige bokeh… Dit gaat een prachtplaat worden, ik voel het! Nog héél even wachten voor ik zal klikken, hoe mooi zou het zijn als ook het jong naast moeder van het water gaat drinken. Bijna… nog een paar centimeter. Alles is perfect, het jong komt dichterbij… ja, bijna…

TAK!”, …“KIJK UIT!, .. ting ting…slippende banden en opdwarrelde bladeren.

Ik schrik, WTF… !? Ik durf amper mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken.

‘Mountain’-bikers in het bos

Geschrokken en verbaasd over wat er net is gebeurd kijk ik toch op van de camera en zie in de verte met een enorme snelheid een groepje mountainbikers doorfietsen. Ik ben even uit het veld geslagen en kijk gauw door de zoeker. Moeder en jong zijn verdwenen en het plasje is verstoord door de neergekomen herfstbladeren.

Stil kijk ik voor me uit en voel dat ‘mijn water’ in een ketel op het fornuis wordt gezet. Niet zozeer dat mijn compositie nu is verstoord. Nee dat niet… Het is meer wat ik zojuist heb meegemaakt. Wat doen die ‘bergfietsers’ hier nu in het bos? Ze komen hier zeker niet voor het natuurschoon. Ze gaan veel te hard om maar iets mee te krijgen van al het moois om hen heen. Maar waarom moet dat met gekrijs en geschreeuw?

Knollenpad

Ik pak mijn tas in, kom weer tot rust en besluit verder het bos in te gaan. Nog steeds in gedachten verzonken over die crossers kruis ik zonder op te letten een ruiterpad. “Hé, kijk uit man!” hoor ik in mijn oren toeteren. Van schrik maak ik een sprong achteruit en een span met twee paarden draaft in volle snelheid langs mij heen. Ik kijk het span na en wil doorlopen, maar de grond onder mij is wel bijzonder zacht geworden. Voor mij op de grond ligt een traktatie. Een heerlijk dampende vlaai met een geur waar menig parfumerie niet van onder de indruk is. De indruk die ikzelf achterlaat is een afdruk van mijn schoen.

Het gas onder mijn ketel water wordt wat hoger gezet. Ik hou mij in en tel tot 10… toch maar tot 25 en loop verder. Het bos ziet er in dit mooie herfstlicht bijzonder fraai uit en al gauw ben ik vergeten wat mij in het begin van de ochtend is overkomen. Al speurend valt mijn oog op een grote tak op de grond. Een grote hoeveelheid porseleinzwammetjes staat fier overeind op de tak, smekend om gefotografeerd te worden.

Wodan

Voorzichtig haal ik de rugtas weer van mijn schouders en leg deze zorgvuldig op de grond wel uitkijkend dat ik geen verborgen paddenstoelen molesteer. Uiteindelijk heb ik alles in stelling, ga weer op de grond liggen en maak een proefbeeld. Achter mij hoor ik een hondenbezitter een hoop kabaal maken. Hij roept zijn hond waarvan ik het vermoeden heb dat hij achter mij aan het snuffelen is. Verder maar geen details. Ik besluit mij er niet aan te storen en probeer de compositie wat beter te maken. Ik kijk opnieuw door de zoeker en zie de hond er met de tak vandoor gaan. Over de camera heen kijkend naar ‘Wodan’ begint het water in mij een beetje te borrelen. Het raakt aan de kook.

Wodan met mijn compositie. Tja, wat doe ik eraan? Fotograaf: Peter Le Fevre

Goedemorgen!!” roept de hondenbezitter. Ik heb die ochtend nog geen woord gezegd. Mijzelf kennende denk ik dat dat een verstandige keuze is. Pak weer mijn tas in en loop de andere kant uit.

Nordic Walking

Aan het rand van het pad vind ik een enorm mooi en zeldzaam exemplaar van een paddenstoel. De omgeving is fraai en al gauw breng ik alles weer in stelling. “Hallllloooo jongeman, wat bijzonders te zien?” Alvorens ik antwoord geef, draai ik me om en zie ik een karavaan aan mensen in hun Human Nature jassen met, jawel, Nordic Walking sticks voorbij marcheren. Een van de stokken prikt pontificaal in de zwam die ik op de foto wil zetten.

Kookpunt

Mijn water kookt. Een inwendige fluit gaat continue af. Ik ga zitten op een boomstronk en pak een beker koffie. Wat gebeurt hier nu toch? (Natuur)fotografen worden afgeschilderd als ‘vernielers van de natuur’, maar als ik zo om mij heen kijk heb ik daar toch (hoe toepasselijk ook) een heel ander ‘beeld’ bij.

De ervaringen van hedenmorgen dragen er nu niet aan bij dat alleen de vinger naar de fotograaf kan worden gewezen. Oké, uitzondering is altijd een bevestiging van de regel, maar ik zie een mevrouw in een scootmobiel van het pad afgaan en het bos doorkruisen, ik zie kinderen in de bomen klimmen en verstoppertje spelen, Wodan loopt nog steeds met ‘mijn compositie’ rond. Mountainbikers schijnen altijd te moeten schreeuwen. Zo nu en dan hoor je flarden van de conversaties. Het 45ste couplet van het potje met vet wordt door de “Human Nature Jassen Club” in gang gezet. Ja, en je verzint het ook niet, een medewerker van de lokale boswachterij die met een bladerenblower het pad voor de mountainbikers schoon blaast. En dat alles moet dus met een hoop lawaai.

Ik heb een potje met vet…. Je hoort ze al van verre aankomen, de Human Nature Jassen brigade met hun Nordic Walking stokken of zoals hier de lokale hardloop club… Fotograaf: Peter Le Fevre

Beleid

Het beleid van Natuurmonumenten, SBB en de provinciale landschappen is er op gebrand de mens weer naar het bos te krijgen, te laten genieten van de natuur. Maar wel binnen de regels, tussen zonsop- en ondergang en heb het lef niet van de paden af te gaan! Hebben heren beleidsmakers en handhavers niets anders te doen dan natuurfotografen uit hun comfortzone te halen terwijl ze bezig zijn met het vastleggen van juist die mooie natuur?

Beste mensen, doe als ik. Ga eens op een boomstronk in het bos zitten, neem een bak koffie of thee en kijk eens een uurtje om je heen. Ik hoop dat het idee van de “destructieve fotograaf” eindelijk eens wordt bijgesteld. Want zeg nou eerlijk: Wie kijkt er nu niet graag naar die mooie beelden op social media? Nou dan!

Geef een reactie

32 reacties

  1. Ik mountainbike al 28 jaar en heb in die tijd het respect voor mens en natuur sterk achteruit zien gaan. Mij is geleerd in het bos rekening te houden met medemens. Dus als ik een hond in bos zie of wandelaars of fotograaf rem ik af en ga er rustig langs. Verder combineer ik mijn twee hobby’s ook neem camera mee op de mtb, zo kom je ver het bos in en kom je op plekjes waar je niet snel andere mensen tegen komt. Ik heb persoonlijk meer last van de honden in het bos als de rest.

    1. He Casper, Ja, ik heb deze column geschreven vanuit het oogpunt van de fotograaf, maar ik kan me heel goed voorstellen dat er meer doelgroepen zijn die last hebben van ‘anderen’.
      Als ik het zo lees, ben jij een van de weinigen die op je fiets wél het respect heeft om anderen ruimte te geven. Het klopt dat respect ver te zoeken is vandaag de dag.
      Loslopende honden kan verstorend zijn, maar dat hoeft gelukkig niet altijd. Het voorbeeld in dit verhaal is natuurlijk wel een extreme vorm, al heb i k dit wel echt ervaren. 🙂
      Een onderdeel van mijn workshops fotografie is dan ook expliciet benoemen van het respect voor natuur en mens.

      Bedankt voor je reactie! Ik hoop dat je nog lang je hobby’s mag uitoefenen !

  2. Herkenbaar verhaal. Heb zelf een aantal keren mijn schuiltent ergens geplaatst, ging goed tot er op een keer en net toen ik de vogel in de zoeker had, waar ik lag op zat te wachten, toen er iemand op mijn tentje klopte en vroeg: wat ben je aan het doen? Heel beleefd antwoordde ik . ..Vogels fotograferen. O wat leuk zij hij, ja zei ik tot nu. Hoezo? de rest begrijpen jullie wel.
    De laatste keer was het zelfde, toe stond er een hond in mijn tent! Hij doet niks riep de eigenaar. Nee zei ik helemaal niets!
    Groeten Hennie

    1. Hoi Hennie.

      Mensen kunnen echt ‘horken’ zijn zo af en toe ?
      En het vervelende is, ze hebben het niet eens in de gaten dat ze aan het verstoren zijn.

      Tja.. en nee… ‘ze doen inderdaad niets ‘…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

32 reacties

  1. Ik mountainbike al 28 jaar en heb in die tijd het respect voor mens en natuur sterk achteruit zien gaan. Mij is geleerd in het bos rekening te houden met medemens. Dus als ik een hond in bos zie of wandelaars of fotograaf rem ik af en ga er rustig langs. Verder combineer ik mijn twee hobby’s ook neem camera mee op de mtb, zo kom je ver het bos in en kom je op plekjes waar je niet snel andere mensen tegen komt. Ik heb persoonlijk meer last van de honden in het bos als de rest.

    1. He Casper, Ja, ik heb deze column geschreven vanuit het oogpunt van de fotograaf, maar ik kan me heel goed voorstellen dat er meer doelgroepen zijn die last hebben van ‘anderen’.
      Als ik het zo lees, ben jij een van de weinigen die op je fiets wél het respect heeft om anderen ruimte te geven. Het klopt dat respect ver te zoeken is vandaag de dag.
      Loslopende honden kan verstorend zijn, maar dat hoeft gelukkig niet altijd. Het voorbeeld in dit verhaal is natuurlijk wel een extreme vorm, al heb i k dit wel echt ervaren. 🙂
      Een onderdeel van mijn workshops fotografie is dan ook expliciet benoemen van het respect voor natuur en mens.

      Bedankt voor je reactie! Ik hoop dat je nog lang je hobby’s mag uitoefenen !

  2. Herkenbaar verhaal. Heb zelf een aantal keren mijn schuiltent ergens geplaatst, ging goed tot er op een keer en net toen ik de vogel in de zoeker had, waar ik lag op zat te wachten, toen er iemand op mijn tentje klopte en vroeg: wat ben je aan het doen? Heel beleefd antwoordde ik . ..Vogels fotograferen. O wat leuk zij hij, ja zei ik tot nu. Hoezo? de rest begrijpen jullie wel.
    De laatste keer was het zelfde, toe stond er een hond in mijn tent! Hij doet niks riep de eigenaar. Nee zei ik helemaal niets!
    Groeten Hennie

    1. Hoi Hennie.

      Mensen kunnen echt ‘horken’ zijn zo af en toe ?
      En het vervelende is, ze hebben het niet eens in de gaten dat ze aan het verstoren zijn.

      Tja.. en nee… ‘ze doen inderdaad niets ‘…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Peter le Fevre

Peter le Fevre

Peter zoekt het graag hogerop. In Nederland maar zeker ook in Scandinavië kan hij zich prima uitleven. Beeld en verhaal komen dan tot leven...

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: