Menu

Onderdeel van Pixfactory

Hoe win je een fotowedstrijd?

Vorig jaar was ik één van de zeven juryleden van de Lowland Photo Contest. Tegenwoordig sta ik nochtans niet meteen bekend als een wedstrijd-fotograaf, maar vooral met mijn macrolensje in de aanslag behaalde ik vroeger regelmatig podiumplaatsen in internationale wedstrijden. De laatste jaren ben ik geëvolueerd (ja, je leest het goed) naar een soortenjager die kickt op registratiefoto’s van bijvoorbeeld een woestijnheidelibel. Maar beelden beoordelen kan ik nog steeds hoor. Ik neem jullie dus even mee achter de schermen, want weten hoe een wedstrijd-jurering er aan toe gaat, is op zich al een grote tip…
Het valt me op dat ik regelmatig in de prijzen viel met vertikale beelden. En dit is zeker geen tip hoor, gewoon een vaststelling… Fotograaf: Filip van Boven

Een eerste snelle selectie

Laat ik beginnen bij het begin. Voor deze Lowland-wedstrijd werden net geen 8.000 beelden ingezonden, verdeeld over twaalf categorieën. Die beelden werden naar elk jurylid apart gestuurd met de volgende opdracht: ‘’Selecteer hieruit de betere beelden en zie dat je ongeveer 10% overhoudt. Zo kunnen we op de eigenlijke jurering-dag met de mooiste beelden aan de slag om de eindselectie te maken.’’ Meer dan 7.000 beelden elimineren lijkt een zware klus, maar gelukkig werkten heel wat beelden vriendelijk goed mee: de nochtans aandoenlijke foto’s van Sammy de hond en Minoes de poes gaan er, rekening houdend met het reglement, onherroepelijk uit. Sommige meeuwen en ijsvogels gaan er ook meteen uit. Niet dat ik iets tegen die vogels heb, maar ze horen niet thuis in de categorie zoogdieren, nietwaar? En de leeuwen en giraffen die ik daar ook massaal tegenkom? Nee, die horen thuis in de categorie ‘de Wereld’! Misschien bij deze al een eerste tip om een wedstrijd te winnen… lees het reglement! Simpel toch?

Onze Luke Skywalker in een mandje en wijlen onze Gadjo Dillo (slaap zacht, lieve schat…) op een deken. Ik blijf ze jaarlijks opsturen naar Wildlife Photographer of the Year, hopend op een deftige jury! Fotograaf: Fillp van Boven

De tweede selectie

Deze selectie is gevoelsmatiger en gebeurt met de mindset: “Blijf ik langer dan één seconde kijken?” Om uit die kleine 8.000 beelden een verdere selectie te maken en dit te overleven, moet ik continu en op het ritme van het toepasselijke Staying alive de delete-knop intikken en dit proces enkel onderbreken bij een ‘’Hey, wat is dit?’’, of ‘’Wow, dit is knap!’’ moment. Weet dus goed dat het in een wereld waarin we dagelijks via Facebook en Instagram overladen worden met foto’s, het moeilijk wordt om een jury nog te verrassen. Natuurfotografie evolueert ook verschrikkelijk snel. Een foto die in recente jaren overal in de prijzen zou vallen, wordt nu eventueel een dat-hebben-we-wel-gehad-foto. Een tweede tip zou dus zijn… zie dat je beeld opvalt tussen de massa. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, nietwaar?

Asferico 2011: Tien jaar geleden fotografeerde ik deze bloedrode roofmier op de Kalmthoutse Heide. Zou ze vandaag nog opvallen tussen de massa en een kans maken bij Asferico? Fotograaf: Filip van Boven

De jurering-dag

Met ongeveer 10% van de beelden gaan we dus verder naar een volgende ronde. De leuke ronde. Met een mooie mix van Ollandse en Vlaamsche juryleden komen we coronaproof samen in een grote zaal, gezellig en toch professioneel ingericht om een ganse dag met gelijkgezinden te kijken naar mooie beelden. En om tot een consensus te komen. In elke categorie moeten we 8 beelden selecteren: een winnaar, een runner-up, 3 highly commended beelden en nog 3 extra beelden indien er bij het opvragen van de RAW bestanden nog diskwalificaties zouden volgen. Af en toe volgen leuke discussies over technieken en ethiek elkaar op, maar doorgaans ging de selectie verrassend vlot. Redelijk snel komen de echt goede beelden bovendrijven en zelfs de volgorde van winnaars tot highly commended roepen we dikwijls eensgezind uit. Jaja, mooie selectie en mooi eindresultaat. We mogen trots zijn!

Asferico 2012: Een nest kruisspinnen tegen een venster, de keukenverlichting als tegenlicht, 2 flitsers en de hete adem van bemoeizuchtige kat Gadjo om het nest even uiteen te drijven… meer had de jury niet nodig. Fotograaf: Filip van Boven

De diskwalificatie

En dan volgt de spanning. De RAW beelden worden opgevraagd en… Miserie troef!!! Laat ik het zo stellen, op een gegeven moment vreesde ik dat al ons werk voor niets was en we het hele proces zouden moeten overdoen. Het ene na het andere beeld belandde in een discussie: ‘’Kunnen we dit wel toelaten?’’ en ‘’Dit gaat er toch ver over, nietwaar?!’’ In tegenstelling tot sommige deelnemers hebben de juryleden de reglementen wél gelezen en dus ook de paragraaf over beeldbewerking: met mate en zonder het karakter van het beeld te wijzigen. Ook wij als jury moeten ons aan die regels houden en moeten dus consequent diskwalificeren. Eén voor één zien we onze favoriete beelden sneuvelen… We zien sfeervolle schemerbeelden die blijkbaar in volle zon in het midden van de dag zijn gefotografeerd en winterse taferelen bleken gewoon op een zonnige voorjaarsdag gefotografeerd. Artistieke zwart-wit beelden blijken slechts een uitsnede van 5% van het originele beeld en onze beste vriend Photoshop draaide overuren bij het wegklonen van hele rotspartijen of het toevoegen van nevelslierten. Nog even en we zien beelden van op pinguïns jagende ijsberen… in een felgeel Hallerbos… Zucht.

Asferico 2014: Geen pc-gefoefel… Wel reflectieschermen, flitsers, en uren geduld en geëxperimenteer. En bezorgde wandelaars en nieuwsgierige honden… Fotograaf: Filip van Boven

Conclusie

Net als mijn ervaringen als jurylid, eindigt ook deze column dus onverwacht in mineur. In het mailverkeer met de andere juryleden in verband met de vele te diskwalificeren beelden gebruik ik de zin: ‘’Kan er eigenlijk nog iemand deftig fotograferen?’’ Daar wil ik nu niet op verder gaan want het wordt waarschijnlijk de titel van een volgende column… Nee, ik wil eindigen met nog een laatste tip, een alomvattende tip: wees eerlijk! Ook tegen anderen of tegen een jury hoor, maar vooral en in de eerste plaats tegenover jezelf. Ben je nog wel aan het fotograferen? Ik heb de indruk dat de kunde van de fotografie soms ver zoek is, en vervangen wordt door de kennis van bewerkingsprogramma’s om van mislukte beelden zogezegde wedstrijdfoto’s te maken. Natuur is zo puur en eerlijk, en fotografie is een magisch medium om die prachtige natuur mee vast te leggen. Verdiep je in beide om een goede natuurfotograaf te worden. En ja hoor, gebruik die bewerkingsprogramma’s zeker… om van heel goede RAW-beelden echte TOP-beelden te maken!

De voorbereidingen, het opzoekwerk, de ‘Aha, gevonden-belevenis’ en het nemen van een min-of-meer-gewone-registratiefoto van een woestijnheidelibel in de droge vlakten rond Granada… Eerlijk, mijn soort ‘natuurfotografie’. Fotograaf: Filip van Boven

Geef een reactie

11 reacties

  1. Boeiend verhaal, wat mij fascineert is dat de bewerkingen klaarblijkelijk zo goed waren dat ze ervaren fotografen in de luren legden en dat de in elkaar geknutselde foto’s als winnaars boven kwamen drijven. Dat kan betekenen dat bijna alle foto’s in de wedstrijd knutselwerk zijn of dat de mooier dan echt wereld die in de foto’s werd gecreëerd zelfs voor de jury onweerstaanbaar was. Dat laatste lijkt me een mooi onderwerp voor een vervolgartikel.

  2. Wauw, dat deelnemers zuiver gaan om hun foto te verpesten en dus toch door de mand vallen. Heel jammer.
    Bewerken van je foto moet inderdaad alleen het verbeteren van je RAW file zijn. Heb je niet het perfecte plaatje geschoten probeer je het een andere keer gewoon.

  3. Mijn broek zakt ervan af van al die wedstrijdjes
    en alle media zoals insta en dergelijke. Honderd duizenden dezelfde kiekjes en mensen die met een vlogcamera zichzelf lopen te filmen en eigenlijk maar één ding willen vertellen ” kijk eens hoe goed ik wel niet ben “.
    In de tijd dat ik deze liefhebberij begon deed je het voor jezelf en dat is het voor mij na vijftig jaar wildfotograferen nog steeds.

    1. Een foto is een herinnerung voor je zelf maar ook een communicatie middel naar anderen, dus wat anderen ervan vinden doet er dan wel toe…

    2. +1 Rob!
      Zie ook het artikel in TROUW dit weekend featuring o.a. Jan Vermeer, n.b. 1 van de oprichters van natuurfotografie.nl
      Waar me de broek nog verder van af zakt is de blijkbaar recent verhevigde censor alhier. Ben benieuwd of deze erdoor komt en/of waar het aan ligt

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

11 reacties

  1. Boeiend verhaal, wat mij fascineert is dat de bewerkingen klaarblijkelijk zo goed waren dat ze ervaren fotografen in de luren legden en dat de in elkaar geknutselde foto’s als winnaars boven kwamen drijven. Dat kan betekenen dat bijna alle foto’s in de wedstrijd knutselwerk zijn of dat de mooier dan echt wereld die in de foto’s werd gecreëerd zelfs voor de jury onweerstaanbaar was. Dat laatste lijkt me een mooi onderwerp voor een vervolgartikel.

  2. Wauw, dat deelnemers zuiver gaan om hun foto te verpesten en dus toch door de mand vallen. Heel jammer.
    Bewerken van je foto moet inderdaad alleen het verbeteren van je RAW file zijn. Heb je niet het perfecte plaatje geschoten probeer je het een andere keer gewoon.

  3. Mijn broek zakt ervan af van al die wedstrijdjes
    en alle media zoals insta en dergelijke. Honderd duizenden dezelfde kiekjes en mensen die met een vlogcamera zichzelf lopen te filmen en eigenlijk maar één ding willen vertellen ” kijk eens hoe goed ik wel niet ben “.
    In de tijd dat ik deze liefhebberij begon deed je het voor jezelf en dat is het voor mij na vijftig jaar wildfotograferen nog steeds.

    1. Een foto is een herinnerung voor je zelf maar ook een communicatie middel naar anderen, dus wat anderen ervan vinden doet er dan wel toe…

    2. +1 Rob!
      Zie ook het artikel in TROUW dit weekend featuring o.a. Jan Vermeer, n.b. 1 van de oprichters van natuurfotografie.nl
      Waar me de broek nog verder van af zakt is de blijkbaar recent verhevigde censor alhier. Ben benieuwd of deze erdoor komt en/of waar het aan ligt

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Filip van Boven

Filip van Boven

Filip van Boven is een macrofotograaf met een passie voor libellen. Hij doorkruist daarvoor heel Europa, waarbij natuurbeleving steeds primeert.

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: